Wady ustawienia prącia mogą być wrodzone i często powodują skrzywienie w kierunku bocznym lub, najczęściej, w dół. Wada ta widoczna jest tylko podczas erekcji.

O skrzywionym penisie:  

Choroba Peyroniego to zaburzenie tkanki łącznej, które charakteryzuje się zmianami w błonie łącznej otaczającej ciało jamiste prącia. Zmiany te powodują nieprawidłowe bliznowacenie, znane jako blaszka Peyroniego, które zazwyczaj jest wyczuwalnym guzkiem pod skórą prącia. Blaszka Peyroniego składa się głównie z kolagenu i zastępuje normalne włókna elastyczne.

Przyczyna tej reakcji zapalnej i rozwoju blaszki nie jest do końca znana, ale może to być spowodowane niewielkimi urazami, takimi jak zgięcie penisa. Blaszka Peyroniego uniemożliwia normalne rozciąganie penisa podczas erekcji i może prowadzić do jednego z objawów choroby Peyroniego, czyli skrzywienia penisa. Skrzywienie może powodować znaczny dyskomfort i dolegliwości.

Wrodzone wady penisa lub wady związane z induratio powinny być operowane tylko wtedy, gdy powodują znaczny dyskomfort kosmetyczny lub utrudniają aktywność seksualną.

Operacja

Zabieg polega na założeniu szwów po wypukłej stronie nieprawidłowego ustawienia, tak aby mocna nić, która nie ulega rozpadowi, dociskała penisa z powrotem do prawidłowego położenia. Podczas zabiegu do ciała jamistego wprowadza się substancję, która zapewnia pewien stopień erekcji podczas operacji. Wówczas możliwe jest założenie szwów w taki sposób, aby korekcja była jak najbardziej zadowalająca.

Nie zawsze jest możliwe całkowite wyprostowanie penisa, ale celem zabiegu jest przywrócenie prawidłowej osi. Zabieg można wykonać w znieczuleniu ogólnym lub przewodowym.

Po operacji

Najczęściej po kilku godzinach można wrócić do domu. Często po takim zabiegu występuje ból związany z erekcją. Ból ten pojawia się często w nocy, kiedy może wystąpić 3–4 mimowolne erekcje. Przez kilka tygodni po zabiegu można budzić się z powodu bólu. Ból ten stopniowo ustępuje. Można również wyczuwać szwy, które zostały założone w celu skorygowania stanu. Pozostają one na stałe.

W niektórych przypadkach konieczne jest usunięcie szwu lub założenie dodatkowego szwu w późniejszym terminie. Szwy muszą wytrzymać dość duże obciążenia. Należy spodziewać się pewnego stopnia ponownej operacji, prawdopodobnie nawet do 10%.

Po operacji konieczne jest stosowanie środków przeciwbólowych, a aktywność seksualna może zostać wznowiona dopiero po około 4 tygodniach.